Oproep tot actie Groen Lebbeke roept het gemeentebestuur op om sociaal wonen als prioriteit te behandelen en samen met Stek92 een concreet plan uit te werken. De situatie vraagt  vandaag meer dan goede intenties. De middelen en de nood zijn er, maar het ontbreekt nog aan duidelijke keuzes, visie en daadkracht.

Wooncrisis in Lebbeke vraagt duidelijke keuzes: “Wonen is een basisrecht, geen privilege”

De druk op de woningmarkt in Lebbeke neemt jaar na jaar toe. Zowel op de private huurmarkt als in het sociaal wonen botsen steeds meer mensen op dezelfde harde realiteit: wonen wordt onbetaalbaar en onbereikbaar.

Volgens recente cijfers moet Lebbeke nog ongeveer 110 extra sociale woningen realiseren om aan de Vlaamse doelstellingen te voldoen. Nochtans pronkte N-VA eind 2025 nog met het behalen van eerdere doelstellingen. Voor de mensen uit Lebbeke is het duidelijk: op dit elan zal de volgende doelstelling niet gehaald worden.

“Wonen is een basisrecht, geen privilege.” De nood is groot, maar concrete stappen blijven uit. We mogen dit niet langer voor ons uit schuiven.

Private huurmarkt loopt vast

Ook op de private huurmarkt wordt de situatie steeds moeilijker. Huurprijzen stijgen, terwijl het aanbod krimpt. Voor één woning melden zich vaak tientallen kandidaten. Tegelijk staat de kwaliteit niet altijd in verhouding tot de prijs.

Wat vroeger een haalbare tussenstap was, is vandaag voor veel mensen onbetaalbaar geworden. Steeds meer mensen geraken noch op de private huurmarkt, noch in een sociale woning terecht. Volgens Groen Lebbeke gaat het niet om twee aparte problemen, maar om één systeem dat vastloopt. Investeren in sociaal wonen is daarbij geen bedreiging voor de private markt, maar net een manier om de druk te verlichten en doorstroming te creëren.

Dossiers blijven aanslepen

Dat er kansen zijn, staat buiten kijf, maar concrete dossiers blijven te vaak hangen.

Zo werden 21 gemeentelijke woningen in Denderbelle en Wieze al in 2024 overgedragen aan Stek92, in afwachting van verkoop door de gemeente. Dat proces is vandaag nog steeds niet afgerond. Volgens Sam Panckoucke wijst dit niet op onwil bij de woonmaatschappij, maar op een gebrek aan lokale daadkracht.

Volgens Groen Lebbeke speelt er ook een hardnekkig stigma rond sociale woningen. Die worden nog te vaak gezien als iets voor een beperkte groep, terwijl de realiteit vandaag anders is.“Steeds meer werkende mensen, jonge gezinnen en alleenstaanden komen in de knel,” zegt Sam Panckoucke. “In deze tijden mensen stigmatiseren omdat ze nood hebben aan betaalbaar wonen én tegelijk eigen verplichtingen uit de weg gaan, dat kan echt niet meer.”

Met het nieuwe Bindend Sociaal Objectief (2026–2042) verandert het kader fundamenteel. Gemeenten worden verplicht om concrete plannen uit te werken voor sociaal wonen. Wie achterblijft, riskeert sancties.

Volgens ons is het dan ook geen vraag meer of er moet gehandeld worden, maar hoe snel dat gebeurt.